Lirama

Zamknięta w tym pokoju z oczyma
Wpatrującymi się w jeden mały punkt
Na śniadanie dostaje pocałunek księżyca
Gdzieś za ścianą budzi się mój nowy dzień
Z marzeń buduje swoją nienawiść
Na ścianach maluje swój dziki gniew
Za drzwiami słyszę ich słowa, ich śmiech
A oni nigdy nie usłyszą mnie

refrain:
Siedzę i czekam, wiara to siła
Jest mój własny świat, żyje tylko ja
Wszystko jest inne, nie istnieje nadzieja
Jest mój własny świat, umrę tylko ja

Za oknami noc biała od mrozu,
Rozpłaszczona na szybach białymi kwiatami
Przez szparę przeciska się światło księżyca
Jak kochanek tuli i całuje mnie
W sukni zielonej błądzę w przestrzeniach
Skazana na ciemność uciekam przez śmierć
I zdzieram sukienkę ubieram się w gniew
By wytrwać w tym świecie by nie poddać się

refrain (2x)