Lirama

Ostatni oddech słońca przynosi wiatr
pod złotą łunę, pod świata płonący dach.
Znad Rzeki Wspomnień obraz unosi się:
dom twój daleki zgubiony dawno gdzieś.

Z dala od bliskich, w nieznane rzucił los,
w gwarze tajemnic brzmi nowy, nieznany głos.
Znad Rzeki Wspomnień obłok unosi się:
dom twój daleki zgubiony dawno gdzieś.

refrain:
Wyciągnij dłonie i chwyć marzenie,
ono rozproszy złe losów cienie.
Niechaj nadziei skrzydła białe
z powrotem niosą cię, jak wiatr.
(2x)

I wtedy czujesz, jak dobrze może być,
kiedy bezpiecznym snom już nie zagraża nic.
Znad Rzeki Wspomnień księżyc odsuwa mgłę,
dom twój daleki znowu odpływa gdzieś...

refrain

a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a
ye-e-e-e-e-e-e
Ostatni oddech słońca przynosi wiatr
Tak, wy-ciąg-nij dło-nie i chwyć ma-rze-nie...