Lirama

Τα δέντρα έχουν ρίξει τα φύλλα τους
Τα σύννεφα τα νερά τους
Όλο αυτό το φορτίο με σκοτώνει

Η απόσταση σε καλύπτει
Δάκρυα η ανάμνησή σου
Όλη αυτή η ομορφιά με σκοτώνει

Ω, νοιάζεσαι;
Εγώ ακόμα νιώθω για εσένα
Τόσο ξέρω
Ό,τι έπρεπε να έχει χαθεί είναι εκεί

Φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα  βρω κανέναν
Ξέρω ότι ο μεγαλύτερός μου πόνος δεν έχει έρθει ακόμα
Θα βρούμε ο ένας τον άλλον στο σκοτάδι;
Μεγάλη, χαμένη μου αγάπη

Με ασφάλεια μακριά απ' τον κόσμο
Σ' ένα όνειρο, σημείο δίχως χρόνο
Ένα παιδί με ονειροπόλα μάτια
Ο καθρέφτης της μητέρας, η υπερηφάνεια του πατέρα

Εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω πίσω σ' εσένα
Άλλη μια φορά να νιώσω την βροχή
Να πέφτει μέσα μου
Να καθαρίζει όλα όσα έχω γίνει

Το σπίτι μου είναι μακριά, αλλά τα υπόλοιπα είναι τόσο κοντά
Με την μεγάλη χαμένη μου αγάπη κάτω απ' το μαύρο τριαντάφυλλο
Είπες ότι είχα τα μάτια του λύκου
Ψάξε τα και βρες την ομορφιά του τέρατος

Όλα μου τα τραγούδια μπορούνε να συντεθούν μόνο απ' τους μεγαλύτερους πόνους
Κάθε μία στροφή μπορεί να γεννηθεί μόνο απ' τις μεγαλύτερες ευχές
Εύχομαι να είχα άλλη μια νύχτα να ζήσω

Ένας άγιος με ευλόγησε, με μέθυσε βαθιά
Φτύνοντας την μιζέρια μέσα μου
Ακόμα ένας αμαρτωλός  βιάζει 1000 αγίους
Μοιράζοντας την ίδια κόλαση μ' εμένα

Λογικότερη επιλογή σ' αυτόν τον τρελό κόσμο:
Φυλάξου απ' το τέρας αλλά απόλαυσε την γιορτή που προσφέρει

«Ω γλυκιά Κρίσταμπελ. Μοιράσου μαζί μου το ποίημά σου
Επειδή τώρα ξέρω, είμαι μια κούκλα σ' αυτή την σιωπηλή παράσταση
Δεν είμαι παρά ένας ποιητής που απέτυχε στο καλύτερό του έργο
Ένα Νεκρό Αγόρι, που απέτυχε να γράψει ένα τέλος
Σε κάθε ποίημά του...»